isensv

Fréttir

Shopify, BlackBerry develop COVID-19 app; Canada to roll out voluntary tests

Canadian technology firms Shopify Inc and Blackberry Ltd are developing a mobile contact testing app for the novel coronavirus, Prime Minister Justin Trudeau said on Thursday.

California orders residents to wear masks in 'most settings outside the home'

California on Thursday ordered residents to wear masks in "most settings outside the home," saying the new rule was necessary because too many Californians were neglecting to cover their faces during the coronavirus pandemic.

New French coronavirus deaths steady, infections creep up

The number of people who died from coronavirus infection in France rose by 28 to 29,603 on Thursday, the same increase as Wednesday, but the number of new confirmed cases crept up again to reach a five-day high.

Hafðu samband

Ekkert samráð á dagskrá

05.11.2014
 Á stuttum tíma hafa heilbrigðismálin færst af jaðri inn að miðju þjóðfélagsumræðunnar. Fyrir alþingiskosningarnar árið 2013 ypptu margir ráðamenn bara öxlum þegar þess var krafist að ráðist yrði í byggingu nýs Landspítala eða starfsemi heilslugæslunnar efld. Að koma fram með kröfur um úrbætur í heilbrigðismálum var rétt eins og að skvetta vatni á gæs. Notendamiðað heilbrigðis- og velferðarkerfi var sömuleiðis eitthvað sem flestir stjórnmálamenn höfðu aldrei heyrt talað um.
 

En svo breyttist allt á einni nóttu. Haustið 2013 varð lýðum gert ljóst að kostnaðarhlutdeild sjúklinga í heilbrigðiskerfinu hafði tvöfaldast á síðustu þrem áratugum. Nálgaðist nú að meðaltali nærri eitthundrað þúsund krónur á mann á ári. Á sama tíma var vakin athygli á því að biðlistar sjúkrastofnana höfðu lengst, húsakostur gengið úr sér og allur tækja- og tæknibúnaður fylgdi ekki kröfum tímans. Laun og starfsaðstaða heilbrigðisstétta væri ekki lengur sambærileg við það sem best gerist í grannríkjunum. Það eina sem stæði undir nafni væri útgáfa vísindagreina lækna og fjöldi tilvitnana í þær. Einhver afturkippur í þeim efnum hefur þó orðið nú síðustu misserin.

 

Er nú svo komið á okkar ástkæra landi að öll spjót standa á heilbrigðisráðherra og reyndar ríkisstjórninni allri. Dagblöðin eru full af fréttum um alvarlegt ástand í heilbrigðiskerfinu. Í útvarpi og sjónvarpi eru heilbrigðismál eitt helsta fréttaefnið dag eftir dag. Er þar ekki aðeins fjallað um launakjör lækna og samanburð við önnur lönd, heldur bent á að stór hluti læknastéttarinnar sé að fara á eftirlaun innan fárra ára og ungir sérfræðilæknar snúi ekki lengur heim eftir framhaldsnám. Heilbrigðisráðherra hefur líst sig sammála flestum sem til hans hafa leitað en segir að hann eigi við ramman reip að draga í glímunni við fjármálaráðherra og ráðuneyti hans. 

 

Það vakti því athygli þegar Katrín Jakobsdóttir, formaður VG, spurði heilbrigðisráðherra í fyrirspurnartíma á Alþingi á síðasta degi októbermánaðar hvort ekki væri rétt að efna til samráðs um fjáröflun til byggingar nýs Landspítala. Mikilvægt væri að draga fjölmarga aðila að borðinu, þ.m.t. stjórnarandstöðuna, starfsfólk og sjúklinga á spítalanum. Heilbrigðisráðherrann tók þessa tillögu óstinnt upp og sagðist ekki sjá að þörf væri fyrir að kom á fót vettvangi til að finna fé til byggingar spítalans. Það væri að sjálfsögðu verkefni ríkisstjónarinnar.

 

Nokkra furðu vekur að íslenskir ráðherrar skuli ekki taka fegins hendi boði um aðstoð eða stuðning við að koma mikilsverðum málum í höfn. Heilbrigðisráðherrann er alls ekki einn á báti hvað þessu viðvíkur því forsætisráðherrann virtist vera á svipuðum buxum þegar hann brást við mótmælendum á Austurvelli þann 3. nóvember sl. Í stað þess að taka þeim opnum örmum og bjóða þeim til viðræðna um hlestu mál líðandi stundar gerði hann hálfpartinn grín að framgöngu þeirra. Ef fram heldur sem horfir, virðist því ekki vera mikil von til að unnt sé að sameinast um víðtækar lausnir á samfélagsvandamálum líðandi stundar.

 

Hér er eiginlega flest á skakk og skjön við það sem tíðkast annars staðar á Norðurlöndum. Þar er venjulega reynt er að ná sem breiðastri samstöðu um flest sem skiptir máli í þjóðfélaginu. Ef til vill má þakka það þeirri staðreynd að í flestum ríkjanna hafa minnihlutastjórnir verið við völd um áratugaskeið. Stjórnmálaflokkarnir eru því einfaldlega neyddir til að vinna saman að lausn flestra ágreiningsefna þjóðfélagsins. Langt norður í hafi eru hins vegar aðrar aðstæður og þar eru meirihlutastjórnir reglan. Spurningin er, hvort þetta fyrirkomulag sé heppilegt til lengri tíma litið? Það má líka velta því fyrir sér hvort þátttaka í samningaviðræðum um framgang mikilvægra mála sé ekki betra veganesti út í lífið fyrir unga ráðherra en nær ótakmörkuð völd í skjóli mikils meirihluta á þingi. 

Vefsíðugerð & vefhönnun: Smartmedia 2012